Serious Business

2021, hét jaar voor mij om een tipje van de sluier op te lichten en mezelf en mijn business te introduceren …
Het was eind 2010 dat mijn geliefde Rob en ik een lang weekend op Ameland verbleven. We vierden gelukkig samen en samen gelukkig dat ik op 12 december de zesenveertig had bereikt. Dit winters sfeerbeeld en mijn uitkijken naar wat voor me ligt, gebruikte ik bij de uitnodiging voor een nieuwjaarsborrel.
Op 7 januari 2012 organiseerde ik een ‘honden’-wandeling in de bossen van Hilversum, met ter afsluiting een borrel en hapje bij mij thuis. Zaterdag de 7de lag éxact een half jaar na het overlijden van mijn dierbare Rob. Het was 7 juli 2011 dat Rob als donderslag bij heldere hemel uit het leven verdween. De genodigden voor deze nieuwjaarsborrel ‘te gast’ bij zijn uitvaart.

Dit sleutelmoment dat zoveel reuring veroorzaakte op alle gebied, ligt nu negen jaar achter me. Vol goede moed ben ik aan de slag gegaan om het leven weer leuk maken. Met pijn in mijn hart ging ik op avontuur, in de volle overtuiging dat Rob dat ook wilde. Zo trapte ik 2012 af met de intentie er een mooi, maar vooral beter jaar van te maken. Hoe optimistisch van aard ook, ik heb jaren nodig gehad en héél véél werk verzet om dit verlies op een harmonieuze manier in mijn leven te verweven …

Op persoonlijk en zakelijk gebied heb ik de vrijheid genomen om nieuwe werelden te verkennen. De tijd heb ik volop benut om mezelf te helen en in een nieuwe balans te komen zodat ik de intenties van 2012 waar kan maken. Mijn moestuin, ook wel inspiratie-Hof geheten, speelt hierbij een belangrijke rol. Naast natuurlijk mijn creativiteit met kleding en kleur, wat een verscheidenheid aan dierbare koester-creaties opleverde. Meer recent heb ik daar het werken met de energie van edelstenen en numerologie aan toegevoegd.

En nu, vers aangekomen in 2021, realiseer ik me dat dit jaar dezelfde getallen in zich heeft als 2012. En allebei hebben ze opgeteld 5 als uitkomst. In de numerologie staat de 5 voor vrijheid, wat associeert met een springerig, excentrisch en explosief energiebeeld. Hoe bijzonder dat Robs geboortedatum een 5 als levenslesgetal heeft. Al met al voel ik me jaren later vrij van pijn om wat ik doorleefde te delen. Mooi dat er een nieuwe cyclus start na negen jaar verliesverwerking.
Mijn ondernomen reis en achtbaan aan ervaringen zet ik nu ‘a la carte’ in om anderen, die al dan niet met een verlieservaring zijn geconfronteerd, te begeleiden en ondersteunen. Trajecten ‘op maat’ waarin ik je in beweging zet, om door zelfinzicht te transformeren en vanuit eigen kracht weer te kunnen stralen.

Op dus naar een sprankelend nieuw jaar met veel creatie, inspiratie en ontwikkeling … à la Tosca

 

, ,
Moederdag Blues

… Moederdag Blues …

Aangekomen in deze onzekere tijd, laat Moederdag 2020 me meanderen langs Memory Lane. Vol bewondering keek ik als kind toe, terwijl mijn moeder uit de losse hand zwanen en olifanten tekende. Nog steeds heb ik waardering voor wat ze me creatief heeft meegegeven. Mijn moeder hield ook van spelen met taal … olifantjes noemde ze steevast ‘foliantjes’. Wat ik tot op de dag van vandaag van haar na-aap. Net zoals het tekenen van zwanen en olifanten. Zo blijf ik in verbinding met mijn moeder, ook al is ze op meer 1,5 meter afstand.

Als twintigjarige vrouw, moest ik leren omgaan met een groot gemis van de moederrol in mijn leven. Het was in de Herfst van ’87 dat mijn moeder, begin oktober net vijftig geworden, het leven liet. Na zeven jaar ziekenhuis in en uit, had ze de strijd tegen borstkanker verloren. Dit verlies in mijn leven integreren is een proces, waar gelukkig gaandeweg de scherpe randjes vanaf slijten. Door schade en schande wijzer, is het in mijn ogen essentieel stil te staan bij verlies en verdriet te doorleven als het zich aandient.

Na het doorlopen van de modevakschool had ik in die periode mijn ouderlijk huis verruilt voor een studentenflat in Enschede. Ik had besloten de opleiding Bedrijfskunde (Textiel differentiatie) te volgen en zat in het 2de jaar. Ondanks deze tegenslag concentreerde ik me op de studie en stroomde met hakken over de sloot door naar het stagejaar. Mijn verdriet ‘pakte’ ik in de spaarzame uren waarin ik niets deed. En zo behaalde in 1990 het felbegeerde diploma.

Stilstaan bij verdriet doe ik sinds de zomer van 2011 vooral op creatieve wijze. Ik rol van de ene in de andere creatieve variant van verlies verwerken. Materiaal dat ik gebruik verschilt van kleding, stof, kleurpotlood tot kwast. In het kielzog van mijn moeders kielzog kleurde ik in mijn Personal Art Journal een zwaan, gevolgd door een ‘foliant’. Symbolisch gezien staat de olifant bij mij voor oer wijsheid, sensitiviteit en vrouwelijke leiderschap. Het is een geduldig dier wat haar kroost, territorium en zichzelf verdedigd indien nodig. Naast kenmerken als ontzagwekkend, harmonieus, loyaal, zorgzaam, sociaal en vredelievend. Allemaal karakteristieken die ik mijn moeder ook toedicht.

Personal Art JournalEn hoe bijzonder is het dan om van de grijze fleece van mijn dierbare Rob, een knuffel olifant maakte. Een kledingstuk van mijn overleden lief, die tot mijn groot verdriet de achtenveertig net niet haalde. Zo heb ik een brug weten te slaan, tussen twee traumatische verlies ervaringen. Eenmaal af bemerkte ik dat deze zachtaardige knuffel troost, vertedert en ook blijdschap bij me oproept. Vandaar dat mijn ‘folianten’ knuffel vandaag de dag als Krachtdier door het leven gaat.

Mijn Personal Art Journal boek, stond op de nominatie om te worden weggegooid. In aangepaste vorm heeft het levensverlenging gekregen, doordat ik het opleukte met een kaft van stof, applicatie en eigenhandig gemaakte boekenlegger.

Voor wie mij wil na-apen en tips wil hoe dit aan te pakken … bel me gerust.

Wens jullie een fijne Moederdag, wie weet met een creatieve twist.