Pas de deux

Met haar sierlijke bewegingen was de ballerina een ranke, charmante verschijning met glanzende mahoniekleurige haren. Menigeen draaide het hoofd om, wanneer deze elegante dame langsliep alsof de zwaartekracht geen vat op haar had. Zelfs nu ze als weduwe op eigen benen moest leren staan, zag ze er overmand door verdriet nog steeds tiptop uit. Vastbesloten het alleen-gaan krachtig te doorstaan, ordende ze gedisciplineerd en voortvarend haar nieuwe leven. Tot het Covid-19 virus haar ontmoedigde het leven weer leuker te maken. De moed zonk haar in de schoenen om ook aan déze tegenslag een positieve draai te geven.

Het was voorjaar 2020 en ze zat in het derde jaar na het overlijden van haar jeugdliefde, toen corona roet in het eten gooide. Dapper als ze was, wist deze harde werkster zich kranig door het verwerkingsproces heen te slaan. Liefdevol ondersteund door betrokken familieleden en vrienden, zette ze stappen vooruit. Soms viel ze terug in een zwart gat, desondanks zat ze goed op koers in haar proces van heling. Plotseling werd haar overzichtelijke weekindeling onderuitgehaald. En juist deze zorgvuldig opgebouwde patronen waren van essentieel belang voor haar om op spitsroeden te blijven lopen!

Met haar romantische inslag was samenspel, vooral het samenspel van de kunsten, voor deze ballerina haar lust en haar leven. Zo ook het samen spelen, samenleven en samen zijn met haar geliefde. Na veertig jaar huwelijk voelde ze nog steeds die sterke verbinding. Het denkbeeldige voelbare gat wat in haar lijf was geslagen, liet zich mondjesmaat vullen met nieuwe levensenergie. Ritme en regelmaat waren haar ankers om de dagen ‘zinvol’ aaneen te kunnen rijgen. Vaste afspraken had ze gemaakt om gezamenlijk te wandelen en aan tafel te zitten. Haar vrijwilligerswerk bracht afleiding, zonder dat de aangegane verplichting druk op haar legde. Het maakte dat ze een doel had om zichzelf mooi te kleden en bracht haar onder de mensen. Haar inzet werd gewaardeerd en het gevoel ergens nodig te zijn deed haar goed. Al dit stond door het virus ineens weer op losse schroeven. Zo ook het fysieke contact met familie en vrienden. De eenzaamheid sloeg toe en legde een grijze deken over het bestaan.

De lamme leidt de blinde, zo luidt het spreekwoordelijk gezegde. Zo gebeurde het dat Covid-19 aan de basis stond voor een nieuwe pas de deux. Ditmaal een telefonische choreografie, een communicatief samenspel uitgevoerd door twee weduwes. Onder het motto delen is helen, spraken we af elkaar elke ochtend om half negen te contacten. Deze afspraak verlichtte haar start van de dag aanzienlijk. Bij mij zorgde het voor regelmaat in het werkritme, wat eveneens verstoord was door de onvoorziene omstandigheden. Deze intensieve verbinding op afstand bracht ons beide dan ook verlichting. Ondanks het gemis aan fysiek contact, de warmte en steun die gepaard gaan met samen in een ruimte zijn, verzachtte de gevoelens van eenzaamheid.

Mijn moestuinavontuur heeft ook in deze situatie een positieve bijdrage kunnen leveren. Inmiddels staat het een en ander aan zaaigoed op haar balkon, wat anders op mijn inspiratie-Hof terecht was gekomen. Nu we een fase verder zijn en de druk enigszins van de ketel is, hebben we onze belafspraken versoepeld. Met regelmaat ontvang ik nu enthousiaste berichten en foto’s vanaf haar balkon. Ik word op de hoogte gehouden van de groei en bloei van courgettes, tomaten, mais en zelfs de patisson, ook wel kardinaalsmuts geheten.

Door haar aangewakkerde interesse voor tuinieren, maakt ze plannen voor aankomend seizoen. Ze gaat voor een kruidentuin. Omgaan met veranderende omstandigheden, het is niet altijd even makkelijk. Het hebben van een toekomstperspectief is van groot belang om tegenslag te kunnen doorstaan. Al luisterend en inlevend zijn we, soepel op elkaar afgestemd als in een pas de deux, spitsvondig en creatief weer in een nieuwe balans terechtgekomen.

, ,
Moederdag Blues

… Moederdag Blues …

Aangekomen in deze onzekere tijd, laat Moederdag 2020 me meanderen langs Memory Lane. Vol bewondering keek ik als kind toe, terwijl mijn moeder uit de losse hand zwanen en olifanten tekende. Nog steeds heb ik waardering voor wat ze me creatief heeft meegegeven. Mijn moeder hield ook van spelen met taal … olifantjes noemde ze steevast ‘foliantjes’. Wat ik tot op de dag van vandaag van haar na-aap. Net zoals het tekenen van zwanen en olifanten. Zo blijf ik in verbinding met mijn moeder, ook al is ze op meer 1,5 meter afstand.

Als twintigjarige vrouw, moest ik leren omgaan met een groot gemis van de moederrol in mijn leven. Het was in de Herfst van ’87 dat mijn moeder, begin oktober net vijftig geworden, het leven liet. Na zeven jaar ziekenhuis in en uit, had ze de strijd tegen borstkanker verloren. Dit verlies in mijn leven integreren is een proces, waar gelukkig gaandeweg de scherpe randjes vanaf slijten. Door schade en schande wijzer, is het in mijn ogen essentieel stil te staan bij verlies en verdriet te doorleven als het zich aandient.

Na het doorlopen van de modevakschool had ik in die periode mijn ouderlijk huis verruilt voor een studentenflat in Enschede. Ik had besloten de opleiding Bedrijfskunde (Textiel differentiatie) te volgen en zat in het 2de jaar. Ondanks deze tegenslag concentreerde ik me op de studie en stroomde met hakken over de sloot door naar het stagejaar. Mijn verdriet ‘pakte’ ik in de spaarzame uren waarin ik niets deed. En zo behaalde in 1990 het felbegeerde diploma.

Stilstaan bij verdriet doe ik sinds de zomer van 2011 vooral op creatieve wijze. Ik rol van de ene in de andere creatieve variant van verlies verwerken. Materiaal dat ik gebruik verschilt van kleding, stof, kleurpotlood tot kwast. In het kielzog van mijn moeders kielzog kleurde ik in mijn Personal Art Journal een zwaan, gevolgd door een ‘foliant’. Symbolisch gezien staat de olifant bij mij voor oer wijsheid, sensitiviteit en vrouwelijke leiderschap. Het is een geduldig dier wat haar kroost, territorium en zichzelf verdedigd indien nodig. Naast kenmerken als ontzagwekkend, harmonieus, loyaal, zorgzaam, sociaal en vredelievend. Allemaal karakteristieken die ik mijn moeder ook toedicht.

Personal Art JournalEn hoe bijzonder is het dan om van de grijze fleece van mijn dierbare Rob, een knuffel olifant maakte. Een kledingstuk van mijn overleden lief, die tot mijn groot verdriet de achtenveertig net niet haalde. Zo heb ik een brug weten te slaan, tussen twee traumatische verlies ervaringen. Eenmaal af bemerkte ik dat deze zachtaardige knuffel troost, vertedert en ook blijdschap bij me oproept. Vandaar dat mijn ‘folianten’ knuffel vandaag de dag als Krachtdier door het leven gaat.

Mijn Personal Art Journal boek, stond op de nominatie om te worden weggegooid. In aangepaste vorm heeft het levensverlenging gekregen, doordat ik het opleukte met een kaft van stof, applicatie en eigenhandig gemaakte boekenlegger.

Voor wie mij wil na-apen en tips wil hoe dit aan te pakken … bel me gerust.

Wens jullie een fijne Moederdag, wie weet met een creatieve twist.