Op gouden eieren

Met kleur, kleding en textiele werkvormen je persoonlijke noot plaatsen, in het leven van alledag kan op allerlei manieren. In dit verhaal draait het om een kleurrijke noot gemaakt van dierbare kleding, in het kader van rust en ontspanning. Hoe het mediteert op een kussen dat aan je eigen brein ontsproten is? In mijn beleving voegt het een dimensie toe: ‘zitten op gouden eieren’.

Na het overlijden van mijn geliefde  wilde ik een sieraad laten maken als symbool van blijvende verbinding. Zo pakte ik in de zomer van 2011 potlood en papier ter hand om zelf iets te ontwerpen. Als vanzelf leek er een beeld te ontstaan van de ineengestrengelde namen van mijn geliefde en mij. Uiteindelijk ben ik dit ‘monogram’ gaan uitwerking in stof. Een nieuw project volgde zeven jaar later, met Valentijnsdag als deadline. Deze ‘special’ geeft vandaag de dag, in steeds andere vorm een bijzonder beleving aan het mediteren. Mijn voornemen om iemand anders een sieraad te laten maken, heb ik in volle overtuiging laten varen.

De toon was gezet, wat maakte dat ik op herhaling ben gegaan met mijn mandala-ontwerpen. De mandala is een magische cirkel, een oersymbool dat resoneert met ‘the circle of life’. Het kleurgebruik en de vorm van je eigen magische cirkel bepalen de kracht van het meditatief proces. In de verstilling kunnen tijdens het tekenen en kleuren processen in beweging komen. De kleurrijke details kunnen helpen om een diep begrip over jezelf en je omgeving te ontwikkelen. Hoe mooi past deze synergie in het speelveld van creatief verwerken met kleur, kleding en textiele werkvormen: 1 + 1 = 3.

Vanuit a la Tosca organiseer ik ‘vermaak-avonden’ waarin je zelf, naar eigen idee en inzicht, een origineel meditatiekussen in gewenste vorm, diameter en zithoogte maakt.

Op zaterdag 12 juni doe ik mee aan de open dag en kun je om 11.00 en 13.30 uur terecht, voor mijn persoonlijk verhaal ‘Over woelige baren en creatief (ver)werken’.

Ik zie je graag!

 

Beren op de weg

Iedereen heeft wel eens een knuffel nodig! Knuffelen is een menselijke behoefte en het woord knuffel is dan ook afgeleid van knuffelen. Een knuffeldier kan een surrogaat zijn om ons geliefd, verzorgd en veilig te voelen. Kinderen kunnen echt genegenheid voelen voor een knuffel. De knuffel dient als troost, om mee te praten, als hulp bij het inslapen of om te ontspannen. En al hebben kinderen vaker een knuffel nodig, op volwassen leeftijd kunnen ze een evenzo belangrijke rol vervullen als er beren op de weg komen.

Hoe fijn het is om te knuffelen met knuffeldieren, heb ik als beginnend dertiger ontdekt. Op aanraden van een wijze vrouw, kocht ik een pluchen beer voor mezelf na het verbreken van een relatie. Ietwat sceptisch was ik, of dit mij zou helpen met het verdriet om te gaan. Om vervolgens te merken hoe veel troost deze berenknuffel bracht. Met de beer in mijn armen, viel ik rustig in slaap en na verloop van tijd is de zon weer gaan schijnen.

Deze ervaring bracht mij jaren later op het idee om de kleurrijke overhemden van mijn geliefde om toveren in knuffels. Knuffels zijn doorgaans gemaakt van aaibare materialen, knuffelberen vaak van pluche. Gevuld met ruwe wol en zijde, voelen deze knuffels zacht en warm aan. Voor mij zijn het ware koester-creaties, die positief hebben bijgedragen aan het proces van heling.

Het creatief (ver)werken met kleurrijke materialen bij verlies en tegenslag, kent voor mij grenzen. Onbevangen heb ik ook de kwast ter hand genomen, om me ‘uit te leven’ op doek. Als symbool van geluk, springen de groene klavertjes eruit tegen een in goud en zilver gekleurde achtergrond. En het sierlijk blad van de Japanse Esdoorn, liet ik uitharden in beton om het reliëf later met een ragfijne kwast met goudverf op te luisteren. Zo heb ik kleurrijk ‘goud in de barsten’ laten vloeien van mijn gehavend hart.

Vanuit a la Tosca organiseer ik ‘vermaak-avonden’ om op originele wijze je eigen koester-creatie te maken. En wil jij van dichtbij zien wat ik zoal maakte, dan kun je vanaf begin juni tot eind augustus bij mij terecht, aan huis in Breukelen. Voor details over de kunstroute kun je terecht op  www.kunstroutestichtsevecht.nl

Op 12 juni dé Open Dag van de Kunstroute door héél Stichtse Vecht, staat mijn voordeur van 11.00 tot 15.00 uur open.

Om 11.00 u en om 13.30 u vertel ik in 15 tot 20 min. mijn persoonlijk verhaal met de titel ‘Over woelige baren creatief (ver)werken’

Voor wie wil komen luisteren is aanmelden via info@alatosca.nl raadzaam. Dat geeft mij de gelegenheid het aantal aanwezigen te monitoren.

Ik zie je graag!

Over woelige baren

Sierdeken om te koesteren

Tegen de tijd dat ik de kledingkast van mijn geliefde leeg ging ruimen, rees de vraag ‘Wat te doen met zijn kleding?’ Weggooien bracht een slecht gevoel. Weggeven en het risico nemen een ander erin te zien lopen, bracht een gevoel van onbehagen. En dus besloot ik er ‘iets’ van te gaan maken. Anders dan anders, duurde het even voor er een idee opborrelde.

Toen ik uiteindelijk bedacht een sierdeken te maken, koos ik voor de kanga als vertrekpunt. Een kanga is een rechthoekige doek, gemaakt van dunne katoen en voorzien van een rand met daarbinnen een symmetrisch patroon. In het Swahili wordt de kanga vaak voorzien van tekst als ‘een rijpe mango moet langzaam worden gegeten’, of ‘roddel niet over mij’.

Om te weten hoe ik het dessin wilde uitvoeren, tekende ik op papier repeterende kleurvlakken. Zo kon ik de geruite en gestreepte overhemden van ‘mijn’ Rob aan de vlakken toebedelen, op zoek naar een mooie balans. In deze koester-creatie heb ik zeven van zijn kleurrijke overhemden en een paar broeken verwerkt.

Het formaat van 1.40 x 2.20 m, zorgt ervoor dat ik er heerlijk in weg kan kruipen. De lichtgrijze rand is, net als de antracietgrijze achterzijde van geruwde tricot. Dit materiaal voelt zacht en warm aan, valt soepel en zorgt ook voor stevigheid. Een boodschap heb ik achterwege gelaten. Ook zonder tekst straalt de deken ‘onze liefde gaat nooit over’ voor mij uit.

Dat kunst bijdraagt aan bezieling, heb ik eens te meer ervaren over de woelige baren van creatief (ver)werken van dierbare kleding.

Vanuit a la Tosca organiseer ik workshops waarin je zelf aan de slag gaat met het ontwerpen van een uniek interieurvoorwerp, meditatiekussen, knuffel, of een origineel kledingstuk op eigen maat. Voor het creatief (ver)werken van kleding, ontvang ik je in mijn atelier in Breukelen.

Ik zie je graag!

Creaties om te koesteren

Kunst vanuit de kledingkast

Spannend vind ik het, meedoen aan de Kunstroute. En ook léuk, heel leuk! Dé reden om mij aan te melden: mijn kunst, gemaakt van dierbare kleding, mijn ‘koester-creaties’, met je delen, in de hoop je ook te inspireren.

Mijn couture-achtergrond en verbeeldingskracht bleken een gouden combinatie om met het verwerken van het overlijden van mijn geliefde aan de slag te gaan. Ik bedacht dat ik een sierdeken wilde maken van de bewaarde kleding van ‘mijn’ Rob, zo zou ik mijn herinneringen aan hem letterlijk tastbaar kunnen maken.

En dus zette ik op een dag de schaar in de geruite en gestreepte overhemden en een paar broeken van mijn geliefde. De geplande ‘deadline’ haalde ik! Een jaar na dato kon ik me op een lange zomeravond met deze troostrijke deken om(w)armen. Met recht een koester-creatie; de kleurrijke deken ligt nu alweer jaren als sierdeken over mijn bank.

Hoe bijzonder is het dat een creatief proces, op het fundament van verdriet, ook vreugde schept?! Zo rolde ik van het één in het ander: na de troostrijke sierdeken zijn er ook meditatiekussens en knuffels geboren. Deze beren- en olifantenknuffels voelen als krachtdieren en al mijn creaties hebben bijgedragen aan het proces van heling.

Zo heb ik een nieuwe uitdaging gevonden in deze – maatschappelijk ook verantwoorde – vorm van re-creëren. Als vanouds ben ik weer actief in mijn naaiatelier, waar ik met een andere lading kleding omtover tot sfeervolle siervoorwerpen voor in het interieur. Of ik ontwerp ‘zo goed als nieuwe’ originele kledingstukken, door versleten spijkergoed te vermaken.

Vind jij het ook leuk om met stof, kleding, kleurstelling en vormgeving bezig te zijn? Vanuit a la Tosca organiseer ik workshops, waarin jij je eigen unieke koester-creatie kunt maken. Ik begeleid je bij het ontwerpen, patroneren en de technische uitvoering. En natuurlijk reik ik ook ideeën aan om eerder gedragen of gebruikt materiaal op een originele manier te verwerken.

Dus heb je zin om zelf een siervoorwerp, meditatiekussen, knuffel of trendy kledingstuk te maken van bewaarde kleding en overig stoffenmateriaal, dan kun je bij mij terecht, léuk! Vanuit a la Tosca organiseer ik ‘vermaak-avonden’, waarin jij op originele wijze je eigen creatie kunt maken.

En wil jij van dichtbij zien wat ik zoal maakte, dan kun je vanaf begin juni tot eind augustus bij mij terecht, aan huis in Breukelen. Heel graag tot ziens! Voor details over de kunstroute kun je terecht op  www.kunstroutestichtsevecht.nl

Moederdag Blues

… Moederdag Blues …

Aangekomen in deze onzekere tijd, laat Moederdag 2020 me meanderen langs Memory Lane. Vol bewondering keek ik als kind toe, terwijl mijn moeder uit de losse hand zwanen en olifanten tekende. Nog steeds heb ik waardering voor wat ze me creatief heeft meegegeven. Mijn moeder hield ook van spelen met taal … olifantjes noemde ze steevast ‘foliantjes’. Wat ik tot op de dag van vandaag van haar na-aap. Net zoals het tekenen van zwanen en olifanten. Zo blijf ik in verbinding met mijn moeder, ook al is ze op meer 1,5 meter afstand.

Als twintigjarige vrouw, moest ik leren omgaan met een groot gemis van de moederrol in mijn leven. Het was in de Herfst van ’87 dat mijn moeder, begin oktober net vijftig geworden, het leven liet. Na zeven jaar ziekenhuis in en uit, had ze de strijd tegen borstkanker verloren. Dit verlies in mijn leven integreren is een proces, waar gelukkig gaandeweg de scherpe randjes vanaf slijten. Door schade en schande wijzer, is het in mijn ogen essentieel stil te staan bij verlies en verdriet te doorleven als het zich aandient.

Na het doorlopen van de modevakschool had ik in die periode mijn ouderlijk huis verruilt voor een studentenflat in Enschede. Ik had besloten de opleiding Bedrijfskunde (Textiel differentiatie) te volgen en zat in het 2de jaar. Ondanks deze tegenslag concentreerde ik me op de studie en stroomde met hakken over de sloot door naar het stagejaar. Mijn verdriet ‘pakte’ ik in de spaarzame uren waarin ik niets deed. En zo behaalde in 1990 het felbegeerde diploma.

Stilstaan bij verdriet doe ik sinds de zomer van 2011 vooral op creatieve wijze. Ik rol van de ene in de andere creatieve variant van verlies verwerken. Materiaal dat ik gebruik verschilt van kleding, stof, kleurpotlood tot kwast. In het kielzog van mijn moeders kielzog kleurde ik in mijn Personal Art Journal een zwaan, gevolgd door een ‘foliant’. Symbolisch gezien staat de olifant bij mij voor oer wijsheid, sensitiviteit en vrouwelijke leiderschap. Het is een geduldig dier wat haar kroost, territorium en zichzelf verdedigd indien nodig. Naast kenmerken als ontzagwekkend, harmonieus, loyaal, zorgzaam, sociaal en vredelievend. Allemaal karakteristieken die ik mijn moeder ook toedicht.

Personal Art JournalEn hoe bijzonder is het dan om van de grijze fleece van mijn dierbare Rob, een knuffel olifant maakte. Een kledingstuk van mijn overleden lief, die tot mijn groot verdriet de achtenveertig net niet haalde. Zo heb ik een brug weten te slaan, tussen twee traumatische verlies ervaringen. Eenmaal af bemerkte ik dat deze zachtaardige knuffel troost, vertedert en ook blijdschap bij me oproept. Vandaar dat mijn ‘folianten’ knuffel vandaag de dag als Krachtdier door het leven gaat.

Mijn Personal Art Journal boek, stond op de nominatie om te worden weggegooid. In aangepaste vorm heeft het levensverlenging gekregen, doordat ik het opleukte met een kaft van stof, applicatie en eigenhandig gemaakte boekenlegger.

Voor wie mij wil na-apen en tips wil hoe dit aan te pakken … bel me gerust.

Wens jullie een fijne Moederdag, wie weet met een creatieve twist.